Lange afstandrijden (endurance)

Uithoudingsvermogen en lange afstandsritten

Ritten van duizenden kilometers, die paard en ruiter alleen met een passende opleiding kunnen completeren. Geen enkele andere paardensport vereist zo’n mate van uithoudingsvermogen als het lange afstandrijden. De Engelstalige term voor deze discipline is dan ook Endurance Riding.

De ruiters streven het doel na, een voorgeschreven afstand zo snel mogelijk met het paard af te leggen. Hierbij worden – afhankelijk van de wedstrijd – afstanden van 25 tot omgeveer 160 kilometer per dag afgelegd. Naast de tijd is ook de gezondheidstoestand van het paard bepalend. Want de lange afstandspaarden staan bij zowel de start, als tijdens de ritten en na aankomst bij het doel onder verzorging van een dierenarts. Het paar dat het snelst rijdt en bovendien gezond en fit het doel bereikt, kan bij de lange afstandsdiscipline als winnaar uit de bus komen. De ruiter moet dus goed nadenken over het tempo, de rijstijl en de belasting van het paard.

Oorsprong van het lange afstandsrijden

Sinds de domesticatie van paarden spelen ook lange afstandsritten een rol. Vooral tijdens migratie, veroveringen en oorlogen maakten man en paard zich op om lange afstanden af te leggen. Lange afstandsrijden als discipline wird voor het eerst in 1936 genoemd als discipline, tijdens de honderdmijlenrace van Vermont. In Duitsland en Nederland kan het lange afstandsrijden zich sinds de jaren ‘60 verheugen op een continue populariteit. Het is zowel binnen het vrijetijds- als het toernooirijden vertegenwoordigd, vooral sinds de jaren ’80 internationale wedstrijden werden gehouden.

Typische lange afstandspaarden

Een lange afstandspaard moet absoluut voldoende uithoudingsvermogen hebben, net als een stabiele lichaamsbouw en stabiele ledematen, aangezien de ondergrond behoorlijk hard kan zijn. Bovendien mag het niet schrikachtig zijn op het terrein en moet het kalm blijven. Deze rust en sereniteit dragen ook bij aan het niet onnodig verspillen van energie. De bewegingen van het paard dienen losjes, maar toch ritmisch te zijn en schwung te hebben. Een graaggezien ras binnen de lange afstandsport zijn alle Arabieren, zoals de Volbloedarabier, Shagya Arabier, de Arabische partbred of ook Anglo Arabieren. Deze werden gefokt voor prestaties die uithoudingsvermogen vereisen en kunnen goed tegen hoge temperaturen en een hoge luchtvochtigheid. Binnen de Duitse en Nederlandse lange afstandssport zie je echter ook a-typische rassen bij de langeafstandsrit, zoals dravers en warmbloedige dieren.

Related Posts

No Content Available
Next Post